மலையக மக்களுக்கு காணி உரிமை
அரசாங்கம் பெருந்தோட்ட கம்பெனிகளிடம் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தில் வழங்கப்பட்ட காணியில் குடியிருப்பு பிரதேசம் மற்றும் வீடமைப்புக்கு உகந்த நிலப்பரப்பை இனங்கண்டு மீளப்பெற வேண்டும் அப்போது தான் மலையக மக்களுக்கு காணி உரிமை சாத்தியமாகும்.
இன்றைய தினம் நடைப்பெற்ற நோர்வூட் பிரதேச சபை அமர்வில் உறுப்பினர் கணேஷன் இளையராஜா மலையக மக்களுக்கு காணி உரிமை பெற்றுக்கொடுப்பது தொடர்பில் பிரேரணை முன் வைத்தார். இதன் போது மலையக மக்கள் தற்போது எதிர் கொள்ளும் மிக முக்கியமான உரிமை சார் பிரச்சினைகளில் காணி உரிமை முக்கியமான விடயம்.இன்றைய சூழ்நிலையில் யதார்த்தமான மற்றும் ஆழமான ஒரு அரசியல், சமூகப் பிரச்சினை மலையக மக்களின் நீண்டகாலப் போராட்டங்களில் காணி உரிமை (நில உரிமை) என்பது வாழ்வாதாரத்தோடும் சுயமரியாதையோடும் நேரடியாக இணைக்கப்பட்ட ஒரு விடயம்.
தற்போதைய சூழ்நிலைக்கு பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களுடன் (RPCs) செய்து கொள்ளப்பட்ட குத்தகை ஒப்பந்தங்களை மறுபரிசீலனை செய்து, மக்கள் வாழ்வதற்கும் விவசாயம் செய்வதற்கும் உகந்த நிலங்களை அடையாளம் கண்டு மீளப்பெறுவது தான் இந்தத் திட்டத்தின் முதல் மற்றும் மிக முக்கியமான விடயம். இருநூறு வருடங்களுக்கும் மேலாக தொடரும் லயன் குடியிருப்புகளிலிருந்து விடுபட்டு, மக்கள் தனிவீடுகளில் கௌரவமாக வாழ்வதற்கு சொந்தக் காணி அத்தியாவசியமானது.தற்போதைய நாட்டின் பொருளாதார சூழ்நிலையில், மக்களுக்கு காணி உரிமை கிடைத்தால் மட்டுமே அவர்கள் வீட்டுத் தோட்டம் அல்லது சிறு விவசாயம் மூலம் தங்களது உணவுத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ள முடியும். அரசாங்கமோ அல்லது சர்வதேச அமைப்புகளோ வீடமைப்புத் திட்டங்களைக் கொண்டு வரும்போது, “நில உரிமை” இல்லாததே அந்தத் திட்டங்கள் மக்களைச் சென்றடையாமல் போவதற்குக் முதன்மைக் காரணமாக அமைகிறது.படித்துவிட்டு வேறு துறைகளுக்குச் செல்ல விரும்பும் மலையக இளைஞர்களுக்கு, தங்களுக்கு என்று ஒரு நிலம் இருப்பது சமூகப் பாதுகாப்பை வழங்கும். பிரதேச சபைகள் மூலம் இவ்வாறான பிரேரணைகள் கொண்டு வரப்பட்டு, அது நாடாளுமன்ற மட்டத்திலும் கொள்கை முடிவாக (Policy Decision) மாற்றப்பட்டால் மட்டுமே மலையக மக்களின் காணி உரிமை முழுமையாக சாத்தியமாகும்.மலையக உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான மற்றும் நீண்டகால சட்ட ரீதியான தடையை துல்லியமாக பார்க்கும் போது நோர்வூட் போன்ற மலையகப் பகுதிகளில் இருக்கும் பிரதேச சபைகள் “தோட்டப் பகுதிகளில் எங்களால் நேரடியாக வேலை செய்யவோ, அபிவிருத்தி நிதியை ஒதுக்கவோ முடியாது” என்று கூறுவதற்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய சட்டப் பின்னணி உள்ளது. இலங்கையின் 1987 ஆம் ஆண்டின் 15 ஆம் இலக்க பிரதேச சபைகள் சட்டத்தின் (Pradeshiya Sabhas Act) படி, உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்குச் சொந்தமான பொது இடங்கள், வீதிகள் மற்றும் பொதுப் பயன்பாட்டு எல்லைகளுக்குள் மட்டுமே பிரதேச சபையினால் நிதி ஒதுக்கீடு செய்து பராமரிக்க முடியும்.ஆனால், பெருந்தோட்டப் பகுதிகள் அனைத்தும் அரசாங்கத்தால் தனியார் பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களுக்கு (RPCs) “குத்தகைக்கு” (Lease) வழங்கப்பட்ட தனியார் நிலங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.சட்டப்படி, ஒரு பொது உள்ளூராட்சி மன்றம் மற்றொரு தனியார் நிறுவனத்தின் எல்லைக்குள் பொது நிதியை செலவிட முடியாது. இதன் காரணமாகவே:தோட்டப் பகுதிச் சாலைகளைப் புனரமைக்க,குடிநீர் மற்றும் மின்சார விநியோகக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்க,முறையான கழிவகற்றல் மற்றும் சுகாதார வசதிகளைச் செய்ய,பிரதேச சபைகளால் நேரடியாக முடிகிறதில்லை. “இது கம்பெனிக்குச் சொந்தமான இடம்” என்று கூறி கைகளைக் கட்டிக்கொள்ளும் நிலை ஏற்படுகிறது.
இதனால் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பாதிப்புகள்பிரதேச சபைக்கு மக்கள் வரி செலுத்தினாலும் (உதாரணமாக வர்த்தக உரிமங்கள், ஏனைய வரிகள்), தோட்ட எல்லைக்குள் வசிப்பதால் அவர்களுக்கு நகர்ப்புற மக்களுக்குக் கிடைக்கும் அடிப்படை உள்ளூராட்சி வசதிகள் கிடைப்பதில்லை. உட்கட்டமைப்பு மேம்பாடுகளுக்கு கம்பெனிகளின் அனுமதியைப் பெற வேண்டியுள்ளது அல்லது அவர்களின் தயவை எதிர்பார்க்க வேண்டியுள்ளது. இதற்கான நோர்வூட் பிரதேச சபையில் கொண்டு வரப்பட்ட பிரேரணை இதனால்தான் மிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்த நிலையை மாற்ற நாடாளுமன்ற முயற்சிகள் கடந்த காலங்களில் பேசப்பட்டாலும், அது முழுமையாக சட்டமாக்கப்படவில்லைநிலங்களை மீளப்பெறுதல், கம்பெனிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட குத்தகை ஒப்பந்தங்களில் இருந்து, மக்கள் வாழும் குடியிருப்புப் பகுதிகள் மற்றும் பாதைகளை தனியாகப் பிரித்து அவற்றை பிரதேச சபையின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வர வேண்டும்.சுருக்கமாகச் சொன்னால்: கம்பெனிகளின் குத்தகை எல்லைக்குள் இருந்து குடியிருப்புப் பகுதிகள் சட்டரீதியாக விடுவிக்கப்பட்டு, பிரதேச சபையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டால் மட்டுமே, பிரதேச சபையினால் தங்குதடையின்றி தோட்டப் பகுதி மக்களுக்கு வேலை செய்ய முடியும்; மேலும் மலையக மக்களுக்கு காணி உரிமையும் சாத்தியமாகும்.
